บทที่ 2
หลังจากวางสาย เอเลนก็รู้สึกเหมือนพลังงานทั้งหมดถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น
วีราต้องการการดูแลอย่างใกล้ชิดตลอดเวลา และจูเลียสก็ต้องตามหาให้เจอ
แต่เธอมีแค่ตัวคนเดียว—เธอไม่สามารถอยู่สองที่ในเวลาเดียวกันได้ ทุกอย่างกำลังถาโถมลงบนบ่าของเธอ
เอเลนร้อนรนเหมือนมดที่อยู่บนกระทะร้อน วิ่งวุ่นไปมาอย่างสับสน
เธอคิดจะโทรหาอาร์เธอร์ แต่ก็ล้มเลิกความคิดนั้นทันทีที่มันผุดขึ้นมา
อาร์เธอร์ไม่มีทางรับสายเธอแน่นอน
ในสายตาของเขา เอมิลี่สำคัญกว่าทุกสิ่งทุกอย่าง
เอเลนอุ้มวีรากลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผู้ช่วยแบร์รี่ วิลสัน เพิ่งส่งข้อความมาบอกเธอว่าแพทย์ประจำครอบครัวกำลังเดินทางมา
เอเลนวางวีราลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง แล้วบอกลูกว่า "วีราจ๊ะ เดี๋ยวคุณหมอก็มาแล้วนะ แม่ต้องไปตามหาพี่ชายของลูกก่อน"
วีราพยายามฝืนลืมตาขึ้นมา แม้จะยังเพ้ออยู่แต่ก็ยังพึมพำชื่อ "เอมิลี่..."
หัวใจของเอเลนบีบรัดอย่างเจ็บปวด
ขนาดอยู่ในสภาพนี้ สิ่งเดียวที่วีราคิดถึงก็คือเอมิลี่
"เป็นเด็กดีนะวีรา หนูจะได้เจอเธอเมื่อหนูดีขึ้น"
หลังจากปลอบวีราแล้ว เอเลนก็หันไปตามหาจูเลียสทันที
"จูเลียส!"
"จูเลียส ลูกอยู่ไหน?"
"อย่าทำให้แม่กลัวสิ!"
เอเลนค้นหาไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่
แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้อาศัยอยู่ในตัวเมือง แต่บริเวณโดยรอบก็มีถนนที่พลุกพล่านและรถราวิ่งไปมาเต็มไปหมด
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับจูเลียส...
หัวใจของเอเลนบิดเป็นเกลียวด้วยความกังวล—เธอไม่กล้าคิดต่อไปอีก
"จูเลียส!"
เธอแทบจะพลิกคฤหาสน์ทั้งหลังหาอยู่แล้ว และในตอนที่เธอตรวจดูห้องหนึ่งเสร็จ เธอก็ได้ยินเสียงเกมอิเล็กทรอนิกส์เบาๆ ดังมาจากใต้เตียง
เธอหันขวับไปตามเสียงนั้น
ถ้าเธอไม่ได้หูฝาด นั่นคือเสียงเกมจากนาฬิกาอัจฉริยะที่เธอซื้อให้จูเลียส
เอเลนกระชากชายผ้าคลุมเตียงออก และก็เป็นอย่างที่คิด จูเลียสนอนอยู่ตรงนั้น
ความรู้สึกโกรธ กังวล และโล่งใจที่ไม่มีเรื่องร้ายเกิดขึ้นก็ถาโถมเข้ามา เธอจ้องมองจูเลียสอย่างตำหนิ "จูเลียส ทำไมลูกมาซ่อนอยู่ตรงนี้ รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงตามหาลูกแทบแย่"
จูเลียสทำหน้ามุ่ยอย่างไม่ใส่ใจ "ก็แม่ไม่ให้ผมไปหาเอมิลี่นี่ครับ"
เอเลนจ้องมองเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง
เธอมีเรื่องมากมายที่อยากจะพูด แต่ทั้งหมดก็จุกอยู่ที่ลำคอ
พฤติกรรมและท่าทีของจูเลียสเหมือนมีดที่บิดคว้านอยู่ในหัวใจของเธอ
ราวกับมีลมหนาวพัดผ่านช่องโหว่นั้น ทำให้เธอหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
นี่คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเธอ!
ทันใดนั้นเอเลนก็หมดสิ้นความปรารถนาที่จะพูด เธอเหลือบมองจูเลียสด้วยสายตาที่ซับซ้อน จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
ชั้นล่าง ผู้ช่วยแบร์รี่มาถึงพร้อมกับแพทย์ส่วนตัวแล้ว
"คุณนายสมิธครับ คุณหมอมาถึงแล้วครับ"
เอเลนรีบปัดเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นทิ้งไปทันทีและพูดอย่างเร่งร้อน "วีราอยู่ในห้องของเธอค่ะ ฉันจะพาคุณไป"
แพทย์ส่วนตัวตรวจร่างกายวีราอย่างละเอียดทันที
เอเลนรออยู่ใกล้ๆ อย่างกระวนกระวายใจ
เมื่อมองดูค่าบนเทอร์โมมิเตอร์ คุณหมอก็ส่ายหน้าช้าๆ "คุณนายสมิธครับ วีราติดเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่ล่าสุด ในตอนนี้ยังไม่มียาที่รักษาได้อย่างมีประสิทธิภาพครับ"
"คุณว่าอะไรนะคะ"
เอเลนเซถอยหลัง โลกทั้งใบพลันหมุนคว้างรอบตัวเธอ
ไม่มียารักษา? แล้ววีราของเธอจะเป็นอย่างไร?
ด้วยมือที่สั่นเทา เอเลนล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า เธอยังคงอยากจะโทรหาอาร์เธอร์ ด้วยเส้นสายของเขา เขาต้องหาทางออกได้แน่
แต่ก็เป็นอีกครั้งที่ไม่มีใครรับสาย
แบร์รี่ลังเลใจ เขามองใบหน้าที่ซีดเผือดของเอเลน แล้วจึงใช้โทรศัพท์ของเขาโทรออก
วินาทีต่อมา สายก็ถูกต่อติด!
เอเลนเงยหน้าพรวดขึ้นจ้องมองโทรศัพท์เครื่องนั้น กำมันไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
ในฐานะภรรยา เธอโทรหาอาร์เธอร์ไม่ติด แต่แบร์รี่กลับโทรติดในทันที
ช่างน่าขันสิ้นดี
เธอกับอาร์เธอร์เป็นเพียงคนแปลกหน้าที่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน!
แต่เมื่อตอนที่พวกเขาแต่งงานกันใหม่ๆ แม้ว่าความรู้สึกของพวกเขายังไม่ลึกซึ้งนัก แต่อาร์เธอร์ก็อ่อนโยนกับเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ในช่วงที่เธอตั้งครรภ์—เขาจำได้ว่าเธอชอบอะไร ทำอาหารให้เธอกินด้วยตัวเอง ให้ของขวัญในทุกโอกาสพิเศษ
พวกเขาเฝ้ารอการมาถึงของลูกๆ ด้วยกัน ช่วยกันเลือกชื่อและของขวัญ กระทั่งประกอบเตียงเด็กด้วยมือของเขาเอง
ในตอนนั้น เธอมักจะคิดว่ามันจะวิเศษแค่ไหนถ้าชีวิตสามารถดำเนินต่อไปเช่นนี้ได้ตลอดไป ในที่สุดอาร์เธอร์ก็จะตกหลุมรักเธอ
พวกเขาจะสร้างครอบครัวที่มีความสุข
แต่จินตนาการและความฝันทั้งหมดนี้ก็พังทลายลงในวันที่เอมิลี่กลับมาจากต่างประเทศ!
"หมอมาถึงหรือยัง" เสียงของอาร์เธอร์ดังมาจากในโทรศัพท์ ดึงเธอให้กลับสู่ความเป็นจริง
เอเลนรับโทรศัพท์มา เสียงของเธอเครียดขึง "วีราติดไวรัสสายพันธุ์ใหม่ค่ะ หมอบอกว่าช่วยอะไรไม่ได้ คุณอยู่ที่ไหนคะ จะกลับบ้านได้เมื่อไหร่"
น้ำเสียงของอาร์เธอร์สงบนิ่ง "ผมอยู่ที่ศูนย์กลางการระบาดของไวรัส เอมิลี่กับผมถูกกักตัวอยู่ที่นี่"
"แล้ววีราล่ะคะ! ลูกหมดสติไปแล้วนะคะ!"
เอเลนพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอารมณ์ในน้ำเสียงของเธอ
การดูแลลูกเป็นความรับผิดชอบร่วมกันของพวกเขา
แต่เธอกลับต้องต่อสู้อยู่เพียงลำพังเสมอ
ความรู้สึกโดดเดี่ยวทำให้เธอเหนื่อยล้าและใจสลาย
อาร์เธอร์ขมวดคิ้ว "ผมจะส่งทีมแพทย์ไปเพิ่ม คุณต้องดูแลวีราให้ดี"
เอเลนกำโทรศัพท์แน่น กลืนความขมขื่นลงคอ
"ตอนนี้วีราต้องการคุณนะคะ"
คิ้วของอาร์เธอร์ขมวดมุ่น ริมฝีปากบางของเขาเม้มสนิทอย่างเงียบงัน
เอเลนรอคำตอบของเขา แต่กลับได้ยินเสียงของเอมิลี่แทรกเข้ามาแทน "อาร์เธอร์คะ ฉันเก็บของเสร็จแล้ว เราไปกันได้ทุกเมื่อเลยค่ะ"
เอเลนจับคำสำคัญได้ทันทีและถามอย่างร้อนรน "พวกคุณจะไปไหนกันคะ"
อาร์เธอร์ตอบอย่างเย็นชา "ไวรัสกำลังระบาดไปทั่วเมือง สุขภาพของเอมิลี่อ่อนแอ ผมเลยจะพาเธอไปต่างประเทศเพื่อหนีไวรัส"
ประกายความหวังสุดท้ายในดวงตาของเอเลนดับวูบลงพร้อมกับคำพูดเหล่านั้น
เขากำลังคิดถึงเอมิลี่ แต่แล้ววีราล่ะ? แล้วภรรยาและลูกๆ ของเขาในวิกฤตการณ์นี้ล่ะ?
ความขมขื่นเอ่อล้นในน้ำเสียงของเอเลน
"แล้วฉันกับลูกล่ะคะ"
